1. لیزرهای CW: این لیزرها به جای پالس، نور لیزر را به طور مداوم ساطع می کنند. آنها اغلب در کاربردهایی که نیاز به خروجی لیزر ثابت دارند، مانند برش لیزر، جوشکاری و روش های پزشکی استفاده می شوند.
2. لیزرهای حالت جامد: با استفاده از رسانه های افزایش حالت جامد، مانند Nd:YAG یا Ti:Sapphire، قادر به تولید نور لیزر مداوم یا پالسی با انرژی بالا هستند. این لیزرها اغلب در پردازش صنعتی، درمان پزشکی و کاربردهای نظامی استفاده می شوند.
3. لیزرهای گازی: استفاده از گاز به عنوان یک محیط افزایش، مانند لیزرهای هلیوم نئون (He-Ne) و لیزرهای دی اکسید کربن (CO2). آنها می توانند نور لیزری با طول موج های مختلف تولید کنند و برای اندازه گیری، درمان پزشکی و پردازش صنعتی مناسب هستند.
4. لیزرهای نیمه هادی (همچنین به عنوان دیودهای لیزری شناخته می شوند): ساخته شده از مواد نیمه هادی، می توانند انرژی الکتریکی را به طور موثر به انرژی نور تبدیل کنند. آنها اغلب در ارتباطات فیبر نوری، چاپگرهای لیزری و برخی دستگاه های پزشکی استفاده می شوند.
5. لیزرهای رنگی: با استفاده از رنگ های مایع به عنوان رسانه افزایش، می توان آنها را برای تولید نور لیزری با طول موج های متعدد تنظیم کرد و برای تحقیقات علمی و روش های پزشکی خاص مناسب است.
6. لیزر فیبر: با استفاده از فیبر نوری دوپ شده با عناصر خاکی کمیاب به عنوان یک واسطه، می تواند لیزرهای پیوسته یا پالسی با کیفیت بالا، مناسب برای پردازش مواد، کاربردهای نظامی و پزشکی تولید کند.
7. لیزر الکترون آزاد: با استفاده از پرتوهای الکترون آزاد به جای رسانه بهره برای تولید لیزر، می تواند لیزرهایی با دامنه طول موج بسیار وسیع و مناسب برای تحقیقات علمی تولید کند.
8. لیزر اگزایمر: با استفاده از گاز اگزایمر به عنوان یک محیط افزایش برای تولید لیزر در باند فرابنفش، اغلب در میکروماشینینگ، جراحی چشم و لیتوگرافی استفاده می شود.
9. لیزر شیمیایی: تولید لیزر از طریق واکنش های شیمیایی که معمولاً در کاربردهای خروجی انرژی بالا مانند سیستم های دفاعی نظامی استفاده می شود.
هر لیزری زمینه کاربرد خاص خود را دارد و انتخاب لیزر مناسب به ویژگی های لیزر مورد نیاز مانند طول موج، توان، عرض پالس و انسجام بستگی دارد.
